...

welcome ulit sa akin..  :)   kamusta naman iyon..  2 and a half months walang karamay sa internet at sa mga panahong iyon..  napakaraming nangyari..  mabuti at masama..   grabe!  dumaan ang capping and pinning.. CON night..  at ang kagimbal-gimbal..  ang pagkakalabuan.. :(   ang sakit..  sobra.. pero ok lang iyon..  masaya na sila e.. bakit pa ko sisiksik?  kung sa ilang panahong magkakalayo kami, mas masaya sila.. ok na iyon.. i should be happy for them..  :)   anyways, happy one year sa akin sa blog world.. nagcelebrate ako ng tahimik at masaya.. dahil sa blog na ito nagsimula ang lahat.. :)   nais kong magpasalamat sa mga taong nakapagpaligaya sa akin, lalo na sa mga panahong nalulunod ako sa kasakiman ng iba.. salamat sa pagdamay, pakikinig at pagsuporta..  nakilala ko kung sino talaga ang mga kaibigang maituturing..  MAS maraming salamat sa mga taong yumurak at umapak sa pagkatao ko, dahil sa inyo naging matatag ako.. natuto akong tumayo sa sarili kong mga paa.. natuto ako lunukin ang sarili kong pride..  :)   salamat ng madami..  pati sa mga nagsilbing inspirasyon ko na nahila sa gulong ito kahit wala silang kamalay-malay.. lalo ko kayong minahal..  :)     sadya lang kasi akong sweet.. at iilan lang ang nakakaintindi noon..  mas nakilala ko ang sarili ko sa paglipas ng panahon, nagmature ako..  o, di ba astig!  :)    ngayon ako naniwala sa kasabihang kailangan muna may mawala sa iyo para mas matuto ka..  but i'm not closing doors for reconciliation..  pero siguro nga sapat na yung ganito.. mas masaya sila, mas tahimik..  kahit sa loob ko... aaminin ko...   NAPAKASAKIT..  :'(     it's been almost a month since nangyari iyon.lahat kayo nakikitang masaya ako..  but i'm the greatest pretender.. coz deep inside, it sucks..  para kong pinupunit ng buhay at sinusunog ng nakabaligtad.. well, ano pa ba gagawin ko?  c'mon tell me.. ang blog site ko ay gawa mula sa puso.. kung kilala mo talaga ako, maiintindihan mo ang bawat pahayag ko..  hindi yung i-judge mo ko bigla without even asking.. iyon kasi yung pinakamasakit sa lahat e..  yung I-JUDGE ka ng sarili mong kadugo..   parang di ka kilala..sakit men!     till now, nadadala ko pa rin ang burden na ito.. hoping sa darating na pasko, maganap na yung pinakahinihintay ko..   i've said enough, breathe all my heartaches out..   I LOVE YOU GUYS..  :'(